Undanfarið hafa lögreglu- og dómsmálayfirvöld reynt að hræða almenning með yfirvofandi hættu á aukinni skipulagðri glæpastarfsemi. Jafnvel dómsmálaráðherrann sem löngum hefur verið ötull talsmaður mannréttinda hefur fallið fyrir áróðursherferðinni. En nú þarf að vekja fólk úr þeirri dáleiðslu og benda á hina raunverulegu skipulögðu glæpastarfsemi sem enn er í fullum gangi. Það mætti jafnframt athuga hvernig ýmsir embættismenn og stofnanir eru þátttakendur og verndarar skipulagðrar glæpastarfsemi. Hún viðgengst eingöngu vegna þess að hún hefur verið normalíseruð sem eðlileg og sjálfsögð, en nú er kominn tími til þess að við förum að uppræta þetta og horfast í augu við þann sjúkleika, grimmd og óeðli sem við höfum látið ógeðfelldar mafíur komast upp með alveg frá upphafi svokallaðrar siðmenningar.

Umsvifamesta skipulagða glæpastarfsemin

Það blasir við okkur nú meira en nokkru sinni fyrr sú auglósa staðreynd að stærsta og umsvifamesta skipulagða glæpastarfsemi heimsins er bankastarfsemi. Því verður varla afneitað mikið lengur. Þótt fólk geti að vísu ímyndað sér eitthvað verra, þá er bankastarfsemi sú svikamylla og þjáningarmaskína sem leggur grunn að nánast öllum illskunnar verkum. Í köldu hjarta fjármálakerfisins er uppruni misskiptingar lífsgæðanna, sárafátæktar og taumlausrar sóunar. Þar fer fram skipulagt arðrán og eignaupptaka með útgáfu falskra ósjálfbærra gjaldmiðla og ómögulegra fjárskuldbindinga. Þessi vítisvél er látin ganga því þetta er eina vélin sem er í boði til þess að halda Matador-hagkerfinu gangandi og það er bannað að fikta í vélinni, jafnvel í þau mörgu skipti þegar hún bilar. Þá er almenningur plataður til þess að færa enn meiri fórnir til fjármálaguðanna til þess að þeir færi okkur áfram hagvöxt og nýja þrælabása.

Það er einnig mjög mikilvægt að hafa í huga að stjórnvöld hafa ávalt staðið vörð um þessa glæpastarfsemi, réttlætt misgjörðir hennar og ekki hikað við að veita lögregluaðstoð í þágu hennar gegn minnsta múðri sem kann að koma frá almenningi. Hollusta ríkisvaldsins og flestra lögaðila gagnvart fjármálakerfinu er algjör. Höfum í huga að hvort sem um er að ræða hið opinbera, fyrirtæki eða einstaklinga, þá er í útgjöldum allra aðila algjört forgangsmál að greiða fyrst vexti til fjármálastofnanna. Það þykir jafnvel sjálfsagt að leggja af velferðarkerfið einungis til þess að geta áfram þóknast eigingjörnum arðsemiskröfum bankamafíunnar. Jafnvel foreldrar hafa átt erfitt með að velja á milli þess að borga mafíunni eða brauðfæða börnin sín. Það hvarflar jafnvel ekki að nokkrum stjórnmálamanni að minnast á jafn klikkaða hugmynd og að hugsanlega mætti skoða að stöðva vaxtagreiðslur til mafíunnar, svona a.m.k. rétt á meðan er verið að byggja upp niðurbrotið samfélag. Nei - það þykir bara algjörlega klikkað og óábyrgt og svona geggjaðar hugmyndir eru bara ekki liðnar í þjóðfélagsumræðunni. - Þar til nú. Vonandi!

Til þess að fá nokkra yfirsýn yfir þá umfangsmiklu skipulögðu glæpastarfsemi sem um ræðir er ágætt að gera það í áfangaskrefum og athuga með yfirveguðum hætti þennan mafíuheim sem birtist okkur smátt og smátt hér á Íslandi, bara svona til þess að kortleggja kerfið.

Þjófar að nóttu

Að undanförnu höfum við heyrt sögur af þjófagengi sem hirða bíla af einstæðum mæðrum í skjóli nætur. Þessi glæpastarfsemi er þaulskipulögð. En það er ekki eins og að lögreglan sé ráðþrota um hver sé hér á ferðinni eða sé ekki fær um að handsama þjófana. Þvert á móti. Lögreglan tekur nefnilega fullan þátt í þessari skipulögðu glæpastarfsemi af mikilli mafíuhollustu. Þjófarnir tilkynna nefnilega lögreglunni fyrirfram um þá bíla sem þeir ætla að stela og lögreglan skráir þá bíla sérstaklega og passar sig á að neita að taka við kærum í viðkomandi tilvikum. Lögreglan snýr hér formlegu hlutverki sínu á hvolf og aðstoðar þennan mafíuhóp við að ræna saklausa borgara. Lögregluyfirvöld gáfu einfaldlega einhver útúrsnúningstilmæli til undirmanna sinna um að veita glæpasamtökunum starfsfrið. Sjálfsagt væri bara gott að losa Sýslumann við að sinna óþarfa aðfararbeiðnum sem mafían gæti léttilega sinnt sjálf.

Það skýtur nokkuð skökku við að lögreglan njóti enn mikils trausts í samfélaginu þegar það blasir við að hún aðstoðar bófaflokk við að brjóta lög og hindra svo að fórnarlömbin geti kært þennan bófaflokk. Þessi bófaflokkur nýtur sem sagt verndar lögreglunnar en einnig Fjármálaeftirlitsins sem nýlega gaf út einhverskonar vottorð um að bófunum væri fyllilega heimilt að stela öllum þessum bílum af því að þeir ættu þá. En bófarnir hefðu fullt frelsi til þess að túlka samninga sem lánssamninga eða leigusamninga eftir því hvað hentaði þeim betur hverju sinni.

Þjófar að degi

Umfangsmestu ránin fara þó fram um hábjartan dag. Lánastarfsemi bankanna eru ekkert annað en skipulögð glæpastarfsemi þar sem peningar sem eru ekki til eru lánaðir á vöxtum, en bankarnir tryggja sig svo fyrir verðbólgunni sem glæpastarfsemin veldur og auðvitað eru lántakendur látnir borga þessa tryggingu en hér er um að ræða svokallaða verðtryggingu. Bankarnir dæla sem sagt "fölsuðum" peningum í umferð í formi vaxtaberandi lána og græða svo á verðbólgunni. Þessi verðbólga er ekkert annað en þaulskipulagður þjófnaður þar sem bankarnir rýra verðgildi þess gjaldmiðils sem almenningur notar en rukkar hann svo sérstaklega fyrir það tap sem þeir verða sjálfir fyrir vegna þessarar iðju. Bankakerfið býr svo til miklu stærri skuldbindingar en fræðilega séð er mögulegt að standa við og "leiðréttingin" fer þannig fram að einkavinir, gullætur og forréttindaþegar fá sínar kröfur afskrifaðar á meðan eignir almúgans eru gerðar upptækar. Þessi svikamylla er enn látin ganga og þeir sem gera alvarlegar athugasemdir við þetta fyrirkomulag eru sakaðir um öfgar og óraunsæi.

Þjóðin er einnig rænd auðlindum sínum, en elítan hefur verið iðin við að tryggja sér yfirráð yfir fiskimiðunum og orkunni. Bankarnir ná þeim reyndar að endingu á sitt vald með veðsetningu. Við sáum hvernig veðsetning á fískikvótanum sprengdi upp verðið og skuldsetti atvinnugreinina. Svipaðir hlutir hafa reyndar verið að gerast varðandi orkuna varðandi veðsetningu einkavæddra orkufyrirtækja og komandi alþjóðlegs orkukvótakerfis í formi "losunarheimilda".

Mansal

Segja má að bankarnir stundi mansal. Með áróðri kaupa þeir sér skuldaþræla sem þeir halda í skuldaánauð í 40 ár. Þrælarnir eru hlekkjaðir við húsnæðisskuldir sem nærri ómögulegt er að komast undan án fórna. Þeir sem eru á leigumarkaði eru í reynd einnig þrælar í lénsskipulagi bankanna, enda fer stærstur hluti leigutekna í lánskostnað til þeirra. Fólk þrælar á svokölluðum vinnumarkaði og neyðist til þess að sjá eftir stærstum hluta tekna sinna til bankanna með beinum eða óbeinum hætti. Þetta mansal er látið viðgangast eins og sjálfsagður hlutur, enda þykir þetta svo sjálfsagt að fáir taka eftir því.

Vændi

Um nokkuð langt skeið hefur það verið normalíserað viðhorf gagnvart fjallkonunni að gera hana út sem vændiskonu með því að selja afnot af henni til svokallaðra 'erlendra fjárfesta'. Fjallkonan er eftirsóknarverð meðal kúnna. Hún er mjög gjafvaxta og þykir fullnægja vel miklum kröfum og þörfum fjárfestanna og þeir eru sérlega ánægðir með verðið, enda þjónustan mjög ódýr. Þótt margir landsmenn séu vissulega miður sín yfir þessari misnotkun, þá er hún sífellt réttlætt af stjórnvöldum og aðilum atvinnulífsins með því að við þurfum nauðsynlega atvinnuuppbyggingu og einhvern veginn verðum við að laða að erlent fjármagn og þetta er það sem þeir vilja.

Mikill hluti af hámenntuðu fólki leiðist út í vændi. Margir virðast þó vera algjörlega ómeðvitaðir um að þeir séu að stunda vændi, enda sjálfsagt blindaðir af þeim miklu tekjum og meintum tignarstöðum sem fylgja þessum iðnaði. Helstu kaupendur á markaðnum eru stjórnvöld, fjármálastofnanir og stórfyrirtæki. Þessir aðilar sækjast eftir fólki með langan akademískan bakgrunn, starfsreynslu, virðingu og stöðu og veitir þeim háar fjárhæðir til þess að reyna að umbreyta augljósum lygum, blekkingum, rangfærslum og áróðri í trúverðugar faglegar skýrslur og álit í því skyni að auðvelda siðlausa stefnumótun og ákvarðanir sem augljóslega stríða gegn hagsmunum almennings. Það þykir m.a.s. sjálfsagt að selja sig með þessum hætti og þannig geta stjórnvöld, bankar og fyrirtæki pantað álit með hentugum niðurstöðum að vild frá viljugum aðilum, hvort sem er einstaklingum, opinberum stofnunum eða öðrum meintum fagaðilum, sérstaklega á sviði hagfræði og lögfræði. Mjög algengt er að slíkir aðilar séu þó fastráðnir og þá í svokölluðum greiningardeildum eða almannatengslum. Ekki er auðvelt að meta umfang vændisins og vissulega eru til tilfelli þar sem aðilar veiti ekki þá þjónustu sem falast er eftir, en gera má ráð fyrir að þeir aðilar séu einfaldlega oft reknir.

Morð

Sú allra klikkaðasta af normalíseraðri glæpastarfsemi hér á landi er fjöldamorð. Íslensk stjórnvöld hafa ítrekað stutt fjöldamorð víða um heim. Þau eru meðlimir í alræmdum stríðsglæpasamtökum sem hika ekki við að slátra fólki og sprengja samfélag þeirra í rústir. Þrátt fyrir mjög augljósa og ógeðeðfellda stríðsglæpi komast samtökin auðveldlega upp með orwelskar lýsingar á sinni stríðsglæpastarfsemi. Hún er algjörlega normaliseruð í formi göfugra markmiða um að tryggja frið, stöðugleika og lýðræði hjá fórnarlömbum sínum. Alþjóðlegar heimildir til þessarar glæpastarfsemi eru veittar með alþjóðlega dulkóðuðum samþykktum eins og "loftferðabanni" og "friðargæslu". Það er auðvitað algjörlega klikkað að dómgreind manna geti verið svo slök að alþjóðleg stríðsglæpasamtök geti svo auðveldlega framið fjöldamorð og lagt heilu samfélagin í rúst undir því yfirskyni að þau séu að hjálpa og vernda fórnarlömb sín, jafnvel að þeirra eigin beiðni.

Það er sama hvað stríðsglæpirnir eru augljósir, ávalt virðist vera hægt að breiða yfir þá og réttlæta. Jafnvel þótt staðið hafi verið að samfelldum loftárásum í meira en tvo og hálfan mánuð í Serbíu, þá náðist eingöngu að granda í mesta lagi 13 skriðdrekum af skotmörkum sem höfðu hernaðarlega þýðingu. Nánast allt sem var lagt í rúst voru borgaraleg skotmörk á borð við skóla, sjúkrahús, vatnsveitur, rafveitur, brýr, sjónvarpsstöð og íbúabyggðir. En auk þess létust þúsundir manna í þessum aðgerðum. Það er auðvitað sjúklega fáránlegt að fólki sé ætlað að trúa því að NATO forðist eins og hægt er að valda tjóni á fólki og borgaralegum mannvirkjum þegar það heyrir fremur til undantekninga að skotmörkin séu yfir höfuð hernaðarleg. Stuðningur við NATO byggir í besta falli á vítaverðri fáfræði en annars á mannvonsku af verstu gerð.

Hlutverk lögreglu

Hún er nokkuð vandræðileg þessi langlífa mýta um að hlutverk lögreglunnar sé að halda uppi lögum og reglu og vernda borgararana. Þótt það komi fyrir endrum og eins að lögreglan sinni verkefnum sem samræmist þessari mýtu, þá er mikilvægara að líta á þau fjölmörgu tilfelli þar sem hið raunverulega hlutverk lögreglu afhjúpast, nefnilega sem varðhundar valdakerfisins og  öryggisverðir elitunnar. Lögreglan hikar ekki við að beita hörku, barsmíðum og ólöglegum handtökum samkvæmt geðþóttaákvörðunum og tilmælum ráðamanna. Mörg dæmi eru til um gróft lögregluofbeldi og valdníðslu þegar tekið er á þeim sem á einhvern hátt ögra ríkjandi valdaskipulagi. Stjórnvöld, sendiráð, bankar og stórfyrirtæki hafa lögregluna í sinni þjónustu og virðast beita henni að vild til þess að gefa skýr skilaboð til andófsmanna. Sömu aðilar komast sjálfir hins vegar upp með ítrekuð lögbrot án teljandi afskipta lögreglunnar.

Lögreglan hlíðir skipunum þeirra sem hafa valdið, en notar síður eigin dómgreind til þess að meta hvenær lög eru brotin. Það er valdið sem ræður, ekki lögin.

Algjör veruleikafirring elítunnar

Það virðist rökrétt að elítan hegði sér í samræmi við það sem hún hefur þegar komist upp með. Normið fæst með endurtekningum og valdapýramídinn er reistur á tryggum stoðum siðleysis, firringar og græðgi. Þeir sem klifra upp valda- og metorðapýramídann verða fljótt samdauna honum og verða ónæmir fyrir þeim sterku siðferðisgildum sem eru a.m.k. að einhverju leyti höfð í heiðri á meðal góðra alþýðumanna.

Það er auðvitað ömurlegt að þeir sem fara með valdstjórnina séu í svo litlum tengslum við veruleikann að það þurfi harkaleg fjölmenn mótmæli og helst rúðubrot, eggjakast og barsmíðar til þess að þeir fái þau skilaboð að hugsanlega sé eitthvað athugavert við þeirra stjórnarhætti. Svipaða sögu er að segja um bankastjórnendur og innheimtulögfræðinga, en segja má að þeirra smávægilegu tengsl við raunveruleikann lýsi sér best í atviki eins og um daginn þegar einn forsprakki fjárkúganarfélags fékk heimsókn frá óánægðum lántakenda sem mætti heim til hans og lamdi hann.

Því miður virðast einu vísbendingarnar um gríðarlega óánægju og gremju almennings ekki komast til skila nema í formi mjög harkalegs og eftirminnilegs ofbeldis. Elítan finnur varla fyrir raunveruleikanum þar til hann bankar upp á lemur hana.

Meðvirkni almennings

Það verður að segjast að þögn almennings um skipulagða glæpastarfsemi er enn dapurlega mikil. Við kvörtum oft undan henni, þykir hún ósanngjörn og krefjumst breytinga. En það er einnig allt of algengt að fólk verji glæpastarfsemina þegar réttsýnt baráttufólk reynir að spyrna á móti kúguninni.

Hagsmunasamtök heimilanna og Heimavarnarliðið hafa t.d. mátt þola heiftúðleg viðbrögð sumra sem kvarta yfir slíkum aðgerðarsinnum. Einn óþolandi lygahernaður felst í því að halda því fram að kostnaður við lánaleiðréttingar muni einfaldlega lenda á skattgreiðendum auk þess sem að enginn eigi að fá að komast upp með að greiða ekki af skuldum sínum. Þrælslundin hefur verið fest í sessi og það sé hin mesta skömm að standa ekki við skuldbindingar gagnvart lánsherrunum.

Friðarsinnar sem mótmæla stríðsglæpum eru taldir hallærishippar og öfgamenn sem séu á móti alþjóðasamvinnu og vestrænu lýðræði. Eftir áratugi af lygum og áróðri vestrænna fjölmiðla um nauðsyn hernaðaríhlutunar er fólk enn að samþykkja að nýjasta hernaðaríhlutunin sé nauðsyn, þótt það sé búið að átta sig á allar hinar sem það studdi voru það ekki. Samt vilja allir frið. En fólk virðist alltaf tilbúið að gleypa við lygum og áróðri sem fær það til að styðja næsta stríð og að "friðarsveitir" séu sendar til átakasvæða eða sprengja burt vonda einræðisherra.

Ábyrgð okkar allra

Það er auðvitað grundvallaratriði í því að leggja af skipulagða glæpastarfsemi að fólk viðurkenni að hún sé til og horfist í augu við hana. Hún er ekkert að fara fyrr en almenningur ásetur sér það markmið að uppræta hana og leysa sig úr vistarböndum hennar. Sjálfsagt er að byrja á því að tala opinskátt um hana og benda á helstu forsvarsmenn hennar. Auðvitað þarf mikið þjóðfélagsátak til, en einhvernveginn þarf að byrja. Við þurfum að afnormalísera þessa skipulögðu glæpastarfsemi áður en hún tortýmir okkur. Núlifandi kynslóðir bera þá þungu ábyrgð að uppræta hana núna strax, því það stefnir í það að hún nái enn meira tangarhaldi á komandi kynslóðum.

Í öllu tali um ábyrgð embættismanna og viðskiptajöfra sem enginn axlar, þá skulum við vera meðvituð um að hin gríðarlega mikla ábyrgð sem felst í því að lækna okkar sjúka samfélag hvílir á okkur öllum, - almenningi, sérhverjum einstkaklingi, félagasamtökum, foreldrum og einfaldlega öllum þeim sem hafa einlægan vilja til þess að færa samfélagið í betra horf. Samfélagsvandamál verða varla leyst af þeim sem búa þau til. Við getum ekki ætlast til þess að sjúkar samfélagsstofnanir, fjölmiðlar, háskólasamfélagið eða aðrir sérfræðingar kryfji vandann og leysi hann fyrir okkur. Frumkvæðið verður að koma frá fólkinu sjálfu, - frá almenningi, - frá einstaklingum. Verum reiðubúin að sýna mikið hugrekki og djörfung og styðja lofsvert framtak annarra í þessari miklu umbreytingu sem framundan er. Við megum ekki vera hrædd við að gera hið sjálfsagða og nauðsynlega.

Það er kannski kominn tími til þess að við hættum að láta vitfirrta stjórnmála- og fræðimenn skilgreina veruleikann fyrir okkur. Afleiðingin er normalísering á sjúklegri hegðun og nú er það á ábyrgð okkar allra að upphefja raunveruleg mannleg gildi og láta þau endurspeglast í öllu því sem við gerum sem þjóð og einstaklingar.